Ongevraagd zorg verlenen is soms veiliger dan afwachten

Het zelfbeschikkingsrecht is een groot goed. Het zorglandschap zet dan ook steeds vaker in op inclusie en individualisering. Dat houdt in dat wanneer iemand een hulpvraag stelt, we kijken of en welke zorg we kunnen gaan bieden. Mooi, respectvol en met alle ruimte voor eigen wensen en inzicht van de zorgvrager.

Zorgelijk

Maar bekeken vanuit het domein veiligheid vind ik dat soms zorgelijk. Niet ieder mens is daar -om wat voor reden dan ook- toe in staat. En dus is de zorg niet altijd daar, waar hij bezien vanuit veiligheidsoogpunt, beter wél zou kunnen zijn.

Een grote groep mensen kan zelf de hulpvraag niet stellen, heeft geen idee van de mogelijkheden of vindt dat hulp niet nodig is. Sommige mensen zijn een gevaar voor zichzelf of hun omgeving en zien dat zelf niet in. Als we dan wachten op de hulpvraag van het individu, kan dat heel lang duren met alle veiligheidsgevolgen van dien.

Met een andere bril

Door inzicht te hebben in wat er speelt, kunnen we er voor hen zijn. Proactief met als doel voorkomen dat het erger wordt of echt onveilig. Vanuit die optiek prikkel ik soms. Om te kijken of we met een andere bril naar de casus kunnen kijken.

Dat lukte bij de procesaanpak woonoverlast die ik voor de gemeente Emmen opstelde. Samen met alle partijen ‘in een hok’ en dan bevragen, spiegelen en naar elkaar luisteren. Wat verwachten we, is dat eerlijk, helder, duidelijk? Mag je dat dan ook verwachten, klopt dat beeld?

Wanneer ik iedereen en alles bij elkaar heb gebracht verschaf ik helderheid. Werkafspraken, knelpunten, verwachtingen.

Ongevraagd zorg verlenen, is soms veiliger Zo vormen we samen een sterk front waarmee we mensen die zorg nodig hebben, proactief kunnen helpen. Dat is niet altijd leuk, maar ik ben ervan overtuigd dat je mensen daar ook mee helpt. Want niet alle mensen zijn op hun plek in een inclusieve samenleving. Zij kunnen zich niet staande houden zonder zelf in de problemen te komen, of problemen voor anderen te veroorzaken.